Door de jaren heen heb ik het voorrecht gehad om ons Truly Human Leadership-traject aan veel verschillende doelgroepen te presenteren.
Of het nu gaat om leiders in het Amerikaanse congres, het Amerikaanse leger of de gezondheidszorg, wereldwijde CEO's, het Aspen Ideas Festival of business schools zoals Harvard University, Fordham, Washington, University in St. Louis en anderen, mijn doel was hetzelfde.
Met het verhaal van Barry-Wehmiller wil ik mensen laten zien welke impact zaken kunnen hebben op het leven van mensen. Dat bedrijf kan een sterke kracht ten goede zijn. Dat de manier waarop we leiden invloed heeft op de manier waarop mensen leven.
Een paar weken geleden werd ik uitgenodigd om onze initiatieven op alle niveaus onder de aandacht te brengen om onze boodschap over te brengen aan onderwijsinstellingen tijdens de Top van de Verenigde Naties over de transformatie van het onderwijs op een panel georganiseerd door PRME (Principes voor Verantwoord Management Onderwijs.) Je kunt mijn presentatie bekijken in de onderstaande video:
Dit is hoe Sanda Ojiambo, adjunct-secretaris-generaal en uitvoerend directeur en CEO van de UN Global Compact, het panel waaraan ik deelnam beschreef: "Educate the Educator: Transformative Pedagogies for Innovative Leadership Skills in the Private Sector."
Er is dringend behoefte aan een oproep tot commitment op systeemniveau van regeringen, de particuliere sector en business schools en universiteiten in een wederzijdse bottom-up/top-down benadering om de rol van docenten in het hoger onderwijs te veranderen door bruikbare, beloonde en institutionele ondersteunde praktijken en pedagogieën die innovatief mondiaal managementonderwijs zullen opschalen naar de (duurzame ontwikkelingsdoelen.)
Zoals PRME zei in hun persbericht van het evenement: "Traditioneel zijn business schools en business faculteiten niet voldoende uitgerust met de holistische training die nodig is om studenten de tools te geven om de systemische problemen van de wereld aan te pakken als toekomstige managers en leiders."
Ik zou de laatste regel van die verklaring willen veranderen door te zeggen dat studenten niet de tools hebben gekregen om de systemische problemen van de wereld als toekomstige leiders aan te pakken. Ze worden al geleerd om managers te zijn. Wat ze moeten leren, is hoe ze leiders moeten zijn.
Zoals ik vaak zeg, ik definieer management als de manipulatie van anderen voor uw succes. Maar leidinggevende is het rentmeesterschap van de levens die u zijn toevertrouwd. Een diepgaand verschil. Waar we in deze wereld aan lijden, is leiderschapsmisbruik en ik ben er trots op dat ik dat perspectief aan de VN heb gepresenteerd
Ik was uitgenodigd om te spreken op de Transforming Education Summit door Mette Morsing, hoofd van PRME. PRME heeft een mandaat van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties om managementeducatie te transformeren. Tegenwoordig is PRME het grootste wereldwijde initiatief van de VN op het gebied van duurzaamheid in leiderschapseducatie voor de SDG's, Sustainable Development Goals.
Ik heb Mette leren kennen via ons werk met de Humanistisch Leiderschap Academie, waarvan PRME een partnerorganisatie is. U herinnert zich vast dat deze groep – bestaande uit bedrijfsleiders en professoren van over de hele wereld – een doel heeft om het bedrijfsonderwijs te transformeren naar meer humanistisch en mensgericht. Ze willen het bedrijfsonderwijs transformeren van instellingen die mensen trainen om te 'managen' in instellingen die humanistische leiders koesteren die individuele waardigheid eren en de moed tonen om voor anderen te zorgen.
De Humanistic Leadership Academy heeft onlangs weer een cohortbijeenkomst gehad op onze BW Papersystems faciliteit in Phillips, Wisconsin. Hun aantal groeit en u kunt hun voortgang volgen of zelf meedoen. op hun nieuwe website.
Het leiden van deze gerichte inspanning zijn BW's directeur Strategie, Verbetering en Cultuur, Brian Wellinghoff, en Michael Pirson, een Associate Professor of Management, Global Sustainability, and Social Entrepreneurship aan Fordham University en Research Fellow aan Harvard University.
We zijn erg enthousiast dat Brian door zijn werk met de Humanistic Business Academy is uitgenodigd om te spreken op het Human Flourishing Forum, een tweedaags evenement op 3-4 november in het Vaticaan.
Het Human Flourishing Forum is een bijeenkomst van beroemdheden en belanghebbenden om onderzoek naar menselijke bloei tot nu toe te verkennen en nauwere samenwerking tussen academische, overheids- en bedrijfsactoren te vergemakkelijken die ervoor zorgen dat elke persoon op aarde begrijpt wat ze nodig hebben om te floreren. Het Forum is bedoeld om zowel bewustzijn als actie te katalyseren om de menselijke bloei te versnellen.
Binnen een paar maanden zullen de principes van Echt Menselijk Leiderschap en de verandering die ze kunnen brengen in het bedrijfsleven en in het leven van mensen, worden gepresenteerd in de VN en het Vaticaan!
Wij bij Barry-Wehmiller zijn gezegend met een boodschap die de wereld kan veranderen. We hebben de verandering gezien die het heeft gebracht in ons bedrijf en de levens van degenen hier binnen onze zorg. Zoals ons lang geleden werd verteld, zouden we egoïstisch zijn als we onze ervaring niet met anderen zouden delen.
Het is lonend om de mogelijkheid te hebben om onze boodschap te delen met organisaties met een wereldwijd bereik, zoals de VN en het Vaticaan, en we zullen het wijd en zijd blijven delen totdat echt menselijk leiderschap niet de uitbijter is, maar de norm is.
(Alle foto's met dank aan de Verenigde Naties))
Hier is een transcriptie van Bob Chapmans toespraak tot de VN:
Dank u voor deze kans. Ik wil het met u hebben over mijn reis van management naar leiderschap. Ik definieer het woord management als het manipuleren van anderen voor uw succes. En het woord leiderschap betekent het rentmeesterschap over de levens die aan u zijn toevertrouwd.
Ik heb een zeer traditionele achtergrond: een accountancydiploma, een MBA, ben bij Price Waterhouse gaan werken en ben vervolgens in een noodlijdend familiebedrijf terechtgekomen. Een zeer traditionele zakelijke achtergrond. Dus hoe ben ik gekomen waar ik nu ben en de kans krijg om dit te delen? Omdat ik geloof dat een hogere macht me heeft gezegend met een boodschap die de wereld zou veranderen.
En die transformatie vond zo'n twintig jaar geleden plaats. De grootste was op een bruiloft, toen ik een vriend van me zijn dochter naar het altaar zag begeleiden en iedereen ooh'de en aah'de, hoe kostbaar ze was en hoe knap deze jongeman was. En toen ik die traditionele praktijk observeerde, nadat ik mijn twee dochters naar het altaar had begeleid, kreeg ik plotseling een openbaring. Vóór die bruiloft zag ik de 20 mensen in onze organisatie als functies. Ik had ingenieurs, accountants, receptionisten, uurloonwerkers, productiemedewerkers, vakbondsleden. We gebruikten de taal die mensen beschreef aan de hand van hun functie. Ik was een aardige man. We hadden een leuk bedrijf. Het ging goed met ons. Maar de lens waardoor ik, als manager van de wereld, keek, liet zien dat deze mensen er waren voor ons succes.
Die dag, op een bruiloft, realiseerde ik me plotseling dat de lens precies de andere kant op ging. Ik zag mensen niet meer als functies, maar als iemands dierbare kind dat op de wereld is gezet met de verwachtingen van zijn of haar ouders, dat dat kind zou worden wie het ook bedoeld was te zijn. En ik realiseerde me die dag dat ik gezegend was met de boodschap dat het bedrijfsleven de krachtigste kracht ten goede ter wereld kan zijn. We hebben mensen 40 uur per week onder onze hoede. We hebben een kans, als we goede rentmeesters van die levens zijn, als we die levens als ons doel zien, kunnen we de wereld drastisch veranderen. Dus na die openbaring besefte ik dat ik deze zegen, deze roeping, deze boodschap heb gekregen om de wereld te veranderen. En ik besefte dat we mensen niet konden vragen om van management naar leiderschap te gaan. We moesten ze leren hoe ze dat moesten doen. Je kunt mensen niet vragen om te geven. Je moet ze leren hoe ze moeten geven. Dat is onze ervaring.
En wat ik met u deel, is geen academische theorie. Ik deel nu met u wat ons is verteld. Een heer genaamd Bill Ury, werkte hier bij de Verenigde Naties, in de organisatie voor wereldvrede. Bill Ury, de afgelopen 35 jaar onderhandelaar voor wereldvrede aan Harvard, hoorde over onze cultuur van Simon Sinek, en hij kwam langs en sprak twee dagen met onze mensen. Na twee dagen met onze mensen te hebben gesproken, niet met mij, onze mensen, zei hij dat hij de oplossing voor wereldvrede zag.
Dat is belachelijk. Hoe ga je naar een productiebedrijf en zie je de oplossing voor wereldvrede? Dus ik zei: "Bill, help me dat te begrijpen." Hij zei: "Bob, ik zag een plek waar mensen echt om elkaar geven." Dat is de wereld die hij zich voorstelde, waar we wereldvrede hebben. En toen we het verder uitplozen, gebeurde het volgende, zei hij: "Het is verbazingwekkend hoeveel mensen het bedrijf als een familie beschrijven." Hij zei: "Ze beschrijven het niet als een familie. Ze beschrijven het als een familie."
Deze mensen zijn niet met elkaar verwant, behalve via de mensheid. Waarom gebruiken ze het woord familie? Want wat betekent familie? Het betekent de plek van ultieme zorg en liefde. Dat is wat het zou moeten betekenen, een plek. En dus beschrijven mensen hun ervaring hier als een familie, wat betekent dat ze zich veilig en gewaardeerd voelen. Dus beseften we dat we dit moesten gaan onderwijzen. Dus stelden we een team samen, omdat ik bang was dat deze zegen die ik had gekregen met mij zou sterven.
En zo zijn we begonnen. We stelden een team samen en vroegen ons af: hoe gaan we deze managers die onze universiteit heeft opgeleid, transformeren tot leiders die oprecht geven om de mensen die ze leiden, en die de vaardigheden en moed hebben om te zorgen voor de mensen die ze leiden? Dus stelden we dit gezamenlijke team samen en leerden we drie fundamentele dingen aan onze universiteit.
En de eerste, die jullie allemaal noemden, is empathisch luisteren. We hebben geleerd dat empathisch luisteren de krachtigste vaardigheid is voor alle menselijke relaties. Niet luisteren om te debatteren of te oordelen, maar luisteren om te begrijpen en te valideren. Het is transformerend. Cynthia en ik geven ook les, we hebben zes kinderen grootgebracht. Een van de dingen die we hebben geleerd: als je je kinderen niet vijf keer zo vaak complimenteert, en je suggereert dingen die ze beter kunnen, dan wordt het moeilijk. Dus hebben we een cursus aan onze universiteit toegevoegd waarin we erkenning en viering doceren. Hoe laat je mensen weten dat ze ertoe doen, op een tijdige, doordachte en betekenisvolle manier? En de derde cursus, de fundamentele cursus, is de cultuur van dienstbaarheid: de kans grijpen om anderen te dienen.
We onderwijzen dat al zo'n 15 jaar over de hele wereld. En ik kan je vertellen dat wat me verbaast, is dat 95 procent van de feedback die we van onze afgestudeerden krijgen, gaat over hoe het hun huwelijk en de relatie met hun kinderen beïnvloedt. Mij is nooit geleerd, en ik heb nooit gehoord, nooit gelezen, dat de manier waarop ik ons wereldwijde bedrijf zou leiden, invloed zou hebben op het privéleven van mensen, anders dan op salaris en secundaire arbeidsvoorwaarden. Maar wanneer we mensen leren hoe ze leiders moeten zijn, vertellen ze ons dat ze betere echtgenoten, betere echtgenotes, betere ouders en betere burgers zijn. Dus toen beseften we dat dit geschenk, wederom, diepgaand was.
En wat het luisteren betreft, toen Bill Ury bij ons in de fabriek werkte, zei hij: "Bob, en nogmaals, ik zit bij de Verenigde Naties, dus ik wil dit graag delen: "Ik ga al 35 jaar naar wereldwijde vredesbesprekingen en ik besef nu dat het dát is. Het zijn wereldwijde vredesbesprekingen." De reden dat we problemen in de wereld hebben, de reden dat we onze verschillen in de wereld niet kunnen oplossen, is omdat we niet weten hoe we empathisch moeten luisteren. Als we de wereld willen genezen, is er niets krachtiger dan ons onderwijssysteem, van de kleuterschool tot de universiteit, om mensen menselijke vaardigheden bij te brengen die beginnen met luisteren om te begrijpen. Dus, op deze reis hebben we vandaag de dag onze interne universiteit waar we mensen leren om van management naar leiderschap te gaan, van het inzetten van mensen naar het zorgen voor mensen.
Het was zo krachtig dat we besloten, en opnieuw kwamen er mensen van McKinsey en Harvard, en Harvard deed een casestudy over onze cultuur, en ze vertelden ons afgelopen najaar dat het nu een Harvard-bestseller is. 70 universiteiten wereldwijd gebruiken het om onze zorgzame cultuur te onderwijzen. Ons boek, getiteld " Iedereen telt: de buitengewone kracht van de zorg voor mensen zoals familie.
Dus, het woord waarmee ik je wil meenemen, mijn openingstoespraak, is het woord "zorg". Je kunt mensen niet vragen om voor anderen te zorgen. Je moet mensen leren hoe ze moeten zorgen. En als je dat doet, zouden we de wereld van morgen kunnen veranderen, want een van de dingen die we in dit luisterprogramma hebben geleerd, is dat we allemaal geboren zijn met verschillende eigenschappen, die we accepteren. De kleur van ons haar, onze huid, enzovoort. Maar we worden ook geboren met een persoonlijkheidstype dat de lens vormt waardoor we de wereld ervaren. We hebben die lens niet gekozen, net zomin als we de kleur van ons haar hebben gekozen. Maar die lens vormt de manier waarop we de wereld zien. Daarom kunnen twee mensen vandaag de dag, uit hetzelfde gezin, naar dezelfde situatie kijken en die totaal anders zien. Het is niet dat ik gelijk heb en jij ongelijk. Het is de lens die je door je persoonlijkheid hebt gevormd, die de manier waarop je de wereld ziet, vormt. Dus als we al het conflict in de wereld zien, komt dat eerlijk gezegd doordat we op onze scholen spreken en debatteren onderwijzen.
Welke vergeten we? Luisteren. De beste vaardigheid die we in deze twintig jaar durende reis hebben geleerd, is mensen leren empathisch te luisteren, niet te luisteren naar debatten, maar te luisteren om te begrijpen. We zouden de gebrokenheid die we morgen in de wereld zien, kunnen helen. Niets is krachtiger binnen de Verenigde Naties dan wanneer ze een luisterbeweging in de wereld zouden creëren, waarbij we in elk land ter wereld les zouden geven. We geven dit overal ter wereld in onze organisatie. We krijgen precies dezelfde feedback.
Dus ik wil afsluiten met, er is geen twijfel mogelijk, zoals Simon Sinek zei: "Als het bestaat, moet het mogelijk zijn." We runnen een wereldwijde organisatie met 12,000 mensen, waar mensen zoals Bill Ury en Simon Sinek naartoe zijn gekomen en hebben gezegd dat ze zoiets nog nooit hebben gezien. Hoe is dat mogelijk, ik ben accountant uit Ferguson? Omdat ik gezegend ben met een boodschap die de wereld kan veranderen. Dank u wel.